Mens waar ben je

Machtig klonk Zijn stem in het duister: 'Licht, licht!' Het donker scheurde open; openbaring, warmte, helderheid. De echo van Zijn stem stierf weg. Hij kon niet anders. Het jubelde in Hem! Er was maar één verlangen in Hem; iets moois te maken, Zijn creatie. Het werd een tuin, zó mooi. Vogels fladderden uit Zijn handen. Duizenden bloemen koesterden zich in het licht. Maar nog steeds bleef een gedachte Hem bij. In Zijn dromen zag Hij lachende ogen, hoog opgeheven handen.  

Een juichend wezen dat blij was met al dat mooie. Die enthousiaste droomfiguur? Hij knielde neer en met Zijn handen beeldde Hij uit: een lichaam, handen, voeten. Langzamerhand kreeg het gestalte. Het wezen aan wie Hij al het gemaakte kon geven, om het blij te maken, gelukkig. Iemand met wie Hij communiceren kon. Oren, ogen, mond. Voorzichtig omarmde Hij het. Al Zijn liefde wilde Hij aan dit wezen geven. Hij blies... Hij kuste het levend. De mens ging staan en keek Zijn Maker in de ogen. Een juichkreet... stralende ogen! Blik van herkenning. Wat een dag!  

Stamelend kwamen de eerste woorden uit de mond van de mens. 'Dank U! Wat een mooi lichaam, ik heb handen, dank U... Ik leef!' En iedere keer opnieuw als ze elkaar zagen werden ze warm van binnen. Elkaar te ontmoeten in die tuin was verrukkelijk. Ieder woord van de Schepper riep iets in de mens tot leven. Elkaar aankijken, samen genieten van de kleurige bloemen, met elkaar praten over dat wat ze ervaren hadden, dat was leven! 

Er kwam een dag dat een onbekende stem zei: 'Heers, wees onafhankelijk. Je bent geëvolueerd. Je bent er toevallig. Een samenloop van omstandigheden.' Steeds wijder opende de mens zijn oren voor die stem. Hoe meer hij deze stem op zich liet inwerken, des te meer voelde hij zich sterven. Deze stem riep rebellie op, haat. Er viel een gordijn. De mens huiverde. Het was koud geworden. Angstig en onzeker was hij nu.  

Plotseling klonk een stem: 'Mens, waar ben je?' Hij kromp ineen, sloeg zijn handen voor de ogen. Het bleef angstig stil. Toen, na een paar minuten kwam het antwoord: 'Ik ben bang.' De mens sloot zich op in zichzelf. Zijn gezicht was somber en nors. Diepe rimpels. Moe en afgeleefd. Ziekte en angst sloopten zijn lichaam. Hij werd gauw geïrriteerd. Gedreven door jaloezie sloeg hij zijn broeder dood. Hij werd hard, meedogenloos. Dood, tenminste... op sterven na.  

De Schepper kreeg geen antwoord op Zijn roep. Zijn hart brak bij het zien van de mens, bij het zien van de angst voor zijn Maker. De mens werd onbereikbaar. Er was geen contact meer mogelijk. Vele malen probeerde Hij het nog eens: 'MENS, mens, mens... waar ben je?' Hij kon Zijn mens niet vergeten. Hoe kon Hij laten merken dat Hij prijs stelde op een gesprek? Hoe kon Hij voorkomen dat de mens weg zou lopen als Hij naar hem toe zou komen? Hij keek Zijn wereld aan. Mensen op weg naar de magnetiseur. Mensen met een doosje slaaptabletten in hun handen. Hatende, ruziënde, twistende, jaloerse, harde, fatsoenlijke, burgerlijke, jonge en oude mensen. En toen kon Hij zich niet meer inhouden. Hij liet Zich geboren worden als mens. Hij groeide op, studeerde en werkte met Zijn handen. Één passie dreef hem. Jou bereiken: Waar ben je?? Waar ben je?? Mens waar ben je?? Hij werd solidair met jouw verdriet, je leegte, je angsten, je schreeuwen naar de hemel, je verlangen naar begrip. Jouw lijden, jouw verdriet trok Hij naar Zich toe. Hij stierf jouw dood, Hij wilde je bij de hand nemen door de dood heen naar het leven...

mens, waar blijf je?

Wil je de stilte eindelijk verbreken? Begin een dialoog met de Schepper. Hij verlangt zo naar jouw geluk. Hij wil zo graag jouw stralende ogen zien, jouw opgeheven handen. Hij, Jezus Christus, heeft gezegd:"Leven, eindeloos leven, is je Schepper intiem kennen. "